در سالهای اخیر، با توجه به تحولات اقتصادی، رشد بیکاری و تقاضای روزافزون برای اشتغال غیررسمی، کسبوکارهای خانگی در ایران بهعنوان یکی از ظرفیتهای بالقوه برای توسعه پایدار و توانمندسازی اقشار مختلف جامعه، بهویژه زنان و جوانان، مطرح شدهاند. این نوع فعالیتها که با حداقل سرمایه اولیه و در بستر مسکونی شکل میگیرند، نه تنها به ایجاد درآمد کمک میکنند، بلکه بستری برای نوآوری و کارآفرینی نیز فراهم میآورند.
تو خراسان شمالی دامداری فقط یه کار نیست، یه جور زندگیه که نسل به نسل منتقل شده. این استان پر از دامه، حدود ۹۷۰ هزار رأس! حدود نصف روستاییها از همین دامداری دارن نون میخورن. اگه بخوای یه دامداری کوچیک راه بندازی، مثلاً ۱۰۰ تا گوسفند، باید حدود ۳ میلیارد تومن پول داشته باشی و سالی ۹۰۰ میلیون هم خرجش کنی. یه گاوداری شیری هم حدود ۶-۸ میلیارد سرمایه میخواد. خب سودش هم بد نیست، گوسفندها ۳۰-۴۵ درصد سود میدن، گاوداریها هم ۲۰-۲۵ درصد. البته قیمت علوفه و اینا خیلی مهمه. با اینکه مشکلاتیم هست، مثل گرونی و کمبود آب، ولی خراسان شمالی پتانسیل خیلی خوبی تو دامداری داره، هم برای اشتغال و هم برای اینکه غذای مورد نیازمون رو خودمون تولید کنیم.
این روزا که آب کم شده و کشاورزی تو خراسان شمالی سخت شده، زعفران یه فرصت عالیه! این گیاه کم آب میخواد ولی قیمتش خیلی بالاست – هم برای کشاورزا درآمد خوبی داره، هم تو بازارهای جهانی طرفدار زیاد.
تحولات دیجیتال یه جورایی یه انقلاب صنعتی جدید به راه انداخته و تغییرات زیادی تو زنجیرههای تأمین ایجاد کرده. ظهور اقتصاد دیجیتال باعث شده بازارهای جدیدی شکل بگیرن، مدلهای خرید و فروش حسابی تغییر کنن و رقابتپذیری و ارتباط با مشتری هم با تجارت سنتی خیلی فرق داشته باشه. این تحولات دیجیتال باعث شدن خیلی از کسبوکارها از بین برن، ولی در عوض، یه عالمه کسبوکار جدید به وجود بیان و بعضیهاشون هم با کمک فناوریهای نوین به اوج موفقیت برسن.