عبدالحمید صیام خبرنگاه روزنامه القدس العربی:

بامداد پنج‌شنبه ۱۳ ژوئن، دو حمله هم‌زمان به خاک ایران انجام شد: نخست حمله‌ای دقیق به تأسیسات هسته‌ای اصفهان که به کشته‌شدن ۱۱ دانشمند و مهندس ایرانی انجامید، و سپس موجی از حملات موشکی و پهپادی توسط آمریکا به اهداف نظامی. این حملات، بدون مجوز شورای امنیت و هشدار قبلی، نقض آشکار حاکمیت ایران و حقوق بین‌الملل بود.

اما واکنش سازمان ملل از خود حمله هم شوکه‌کننده‌تر بود. آنتونیو گوترش صرفاً خواستار «خویشتنداری» شد، بدون اشاره‌ای به مهاجمان یا استفاده از زبان محکومیت. این سکوت، بی‌طرفی سازمان را زیر سوال برده است.

چرا سازمانی که هنگام حمله روسیه به اوکراین، سریع و صریح واکنش نشان داد، حالا در برابر حمله‌ای مشابه از سوی آمریکا و اسرائیل، سکوت پیشه کرده؟ آیا منشور ملل متحد فقط علیه دشمنان غرب اعمال می‌شود؟

در شورای امنیت، فقط چین، روسیه، الجزایر و پاکستان حمله را نقض منشور دانستند. آمریکا با استناد به ماده ۵۱ آن را دفاع پیش‌دستانه خواند؛ تفسیری سیاسی نه حقوقی. کشورهای اروپایی نیز به‌جای موضع‌گیری شفاف، صرفاً ابراز «نگرانی» کردند.

سازمان ملل که قرار بود ضامن عدالت جهانی باشد، امروز ابزار قدرت‌های بزرگ شده و معیارهای دوگانه را پذیرفته است؛ مسیری که مشروعیتش را نزد افکار عمومی جهانی به خطر می‌اندازد. اگر در برابر چنین تجاوزی سکوت کند، دیگر امیدی به عدالت جهانی باقی نمی‌ماند.