در مقاله‌ای با عنوان «آمریکا، اسرائیل و حماقت جنگ با ایران؛ چگونه حربه ایران‌هراسی آمریکا در این جنگ ضربه محکمی خورد؟» نوشته‌ی دکتر یاسین آکتای، مشاور سابق رجب طیب اردوغان، که در الجزیره منتشر شده است، به تحلیل ابعاد مختلف جنگ دوازده‌روزه میان ایران و اسرائیل و پیامدهای راهبردی آن پرداخته شده است. در ابتدای مقاله، نویسنده این آتش‌بس را مشابه آتش‌بس میان اسرائیل و حماس در ماه دسامبر می‌داند و آن را نشانه‌ای از شکست اسرائیل ارزیابی می‌کند.

در این مقاله آمده است که اسرائیل با اعتماد بیش از حد به اطلاعات خود و تکیه کامل بر حمایت آمریکا و سلاح‌های آن وارد جنگ شد، اما تنها پس از دوازده روز با واقعیتی شوکه‌کننده مواجه گردید، زیرا پیش‌فرض‌هایش با واقعیت میدانی همخوانی نداشت. به گفته نویسنده، اطلاعات اولیه اسرائیل مفید بود، اما در ادامه بی‌اثر شد، چرا که ایران طی پنجاه سال جنگ سرد، توانمندی‌های دفاعی فراتر از حد انتظار توسعه داده است.

در ادامه، مقاله به غافلگیری اسرائیل در برابر سلاح‌های جدید و غیرمنتظره ایران اشاره کرده و می‌افزاید که شکست سامانه‌ی گنبد آهنین، فرود موشک‌ها بر تل‌آویو، حیفا، تأسیسات نفتی و پایگاه‌های هوایی، این جنگ را به فاجعه‌ای تمام‌عیار برای اسرائیل بدل ساخت. اسرائیل نه تنها قدرت رزمی حماس را دست‌کم گرفته بود، بلکه سطح فناوری نظامی ایران را نیز پیش‌بینی نکرده بود. به‌رغم ترور چهره‌های برجسته در روزهای اولیه، ایران در ادامه با خونسردی پاسخ داد و حتی برای نخستین بار از موشک‌های مافوق صوت استفاده کرد که باعث وحشت اسرائیل شد.

نویسنده تأکید می‌کند که اگرچه تلفات دو طرف متوازن به‌نظر نمی‌رسد، اما زیان استراتژیک اسرائیل بسیار بزرگ‌تر بوده و همین امر موجب پذیرش آتش‌بس از سوی این رژیم شده است. همچنین به ادعای اسرائیل درخصوص حمله به تأسیسات هسته‌ای ایران پرداخته شده و مقاله تأکید دارد که این حملات عمدتاً نمایشی و بی‌اثر بوده‌اند. این وضعیت برای ایالات متحده نیز حیاتی تلقی شده، زیرا واشنگتن تمایلی به تشدید تنش نداشته است.

در بخش دیگری از مقاله آمده است که ایران پیش از حملات، مواد غنی‌شده را از تأسیسات حساس منتقل کرده بود و با پاسخ قاطع به اهداف اسرائیلی و آمریکایی، نشان داد که در صورت تداوم تنش، توان پاسخ‌گویی کامل را دارد. نویسنده در این راستا نتیجه می‌گیرد که راهبرد ایران‌هراسی آمریکا در منطقه، به‌ویژه برای کشورهای خلیج فارس، در جریان این جنگ ضربه‌ی جدی دیده است.

به‌ویژه اشاره شده است که دیگر کارت “تهدید ایران” کارآیی پیشین را ندارد و اجلاس وزرای خارجه سازمان همکاری اسلامی در استانبول نشان داد که افکار عمومی جهان اسلام اکنون صهیونیسم را تهدید اصلی می‌دانند. این تحول، نظام امنیتی مبتنی بر ترساندن منطقه از ایران را فرسوده کرده است.

در ادامه، به نقش دونالد ترامپ در این جنگ پرداخته شده و آمده است که او علاقه‌ی زیادی به پایان دادن به جنگ نشان داد و آن را “جنگ دوازده‌روزه” نامید؛ جنگی که برخلاف میل خود وارد آن شده بود. مقاله نفوذ بنیامین نتانیاهو بر سیاست خارجی آمریکا را زیر سؤال برده و سردرگمی ترامپ در جریان جنگ را نشانه‌ای از بی‌ثباتی سیاست آمریکا قلمداد می‌کند. همچنین، مقاله‌ای از وال‌استریت ژورنال مورد اشاره قرار گرفته که در آن آمده است امنیت ملی آمریکا به دلیل ناتوانی در رد درخواست‌های اسرائیل، آسیب دیده است.

نویسنده توضیح می‌دهد که سیستم دفاعی اسرائیل، متکی بر سامانه‌هایی مانند «Arrow 3»، در برابر حجم انبوه موشک‌های ایران ناکارآمد بوده و آمریکا نیز ذخایر تسلیحاتی کافی برای جنگی فراتر از سه یا چهار هفته ندارد و برای جایگزینی آن به چند سال زمان نیاز دارد. در نتیجه، این مسئله نه تنها امنیت اسرائیل، بلکه امنیت اوکراین و حتی اروپا را نیز تحت تأثیر قرار خواهد داد.

در بخش پایانی مقاله، تأکید شده است که اسرائیل، که برای مدت‌ها به آمریکا تکیه کرده، اکنون خود را ناتوان از ورود به یک جنگ طولانی با ایران می‌بیند. از سوی دیگر، ادامه‌ی جنگ به معنای مصرف سلاح‌هایی است که برای مقابله با چین در نظر گرفته شده بودند و این مسأله، امنیت ملی آمریکا را تهدید می‌کند.

در جمع‌بندی، مقاله نتیجه می‌گیرد که هدف اسرائیل از جنگ نابودی برنامه هسته‌ای ایران و توان نظامی تهران بود، اما نتوانست بیش از ۱۲ روز در برابر پاسخ ایران دوام بیاورد. در واقع، تجاوز اسرائیل مشروعیت داخلی و بین‌المللی بی‌سابقه‌ای به برنامه هسته‌ای ایران بخشید. امروز، این برنامه به‌طور محسوسی به مرحله‌ی فعال‌سازی نزدیک‌تر شده است.