به گزارش آفتاب اترک، امت مسلمان شده، خود را دارای حکومتی الهی در مقابل کفر و شرک می‌دید.

پس از رحلت پیامبر مکرم اسلام، نگاه حکومت دینی تغییر کرد( جز پنج سال) و رو به افول نهاد تا دوران سلطنت پادشاهان که خلافت امری تشریفاتی شده بود، در واقع سیر تاریخی که به مرور مسیر جدایی دین از سیاست را پیموده است و این همان جهالت و غفلتی است که عموم مردم را فراگرفته است.

یعنی شاه حکومت می‌کند و عالم دینی هم پاسخگوی مسائل فردی و اخروی است.

پس از سال‌ها مطالعه از دوران ابتدایی قاجار و ماندن تئوری‌های حکومتی دین در پستوهای مدارس علمیه، حکومت اسلامی می‌خواهد خودی نشان دهد.

نظریه مهم ولایت فقیه می‌شود بانی حکومت ودر سال ۱۳۴۲ امت امام خود را دیدند که فرای مسائل دینی به امورات مهم و روز کشور مانند انجمن‌های ایالتی و ولایتی، نقش دیکتاتوری شاه در تعیین دولت و زندگی عمومی مردم و حتی مسائل بین المللی مسلمین که در رأس آن جنایات اسرائیل است، می‌پردازد و این همان نقش مهم ولی فقیه است که سه گانه (دین،امام، امت) را کامل می‌کند.

امام مشعل دین را گرفته و راه را برای امت روشن می‌کند تا به بیراه نروند.

امت نیز قدردان امام خود هستند تا ابتدائی‌ترین حقوق مرجع خود مانند حقوق آزادی بیان، حق کسب اطلاعات و … که مورد هجمه و ظلم قرار گرفته است را مطالبه کند و آن اعتراض امت را در پی خواهد داشت.

در تقابل رژیم استبدادی و امت آگاه این بار هم خون بر شمشیر پیروز گشت و آبروی یزیدیان زمان دوباره ریخته شد.

به نظر می‌رسد، آن واقعه که در ۱۵ خرداد سال ۱۳۴۲ رخ داد، پایان حکومت سلطنتی بود که خود را در اوج قدرت می‌دید و آغاز نهضت آگاهی امت با انوار دینی در یَد امام.